دسامبر 2018

بدون شک زایش حزب چپ ایران (فدائیان خلق) از اتحاد سه‌شاخه متفاوت سازمان‌های سیاسی چپ ایران، بزرگ‌ترین دستاورد جنبش چپ ایران در سال گذشته بود. تأثیرات این وحدت نه‌تنها در درون جبهه سیاسی چپ موجود به آفرینش هسته سنگین و مرکز ثقل قدرتمندی انجامید که دارد نقش تعیین‌کننده‌ای در سمت‌وسو دادن به حرکت جنبش چپ دموکرات در کشور ایفا می‌کند، بلکه به صورتی غیرمستقیم هم شده باشد، تأثیرات برجسته‌ای بر جنبش‌های مدنی، مردمی دموکراتیک و بخصوص جنبش کارگر در سطح کشور گذاشته است.

درحالی‌که نیروهای سیاسی چپ و دمکرات و ملی در خارج از کشور به‌درستی از نهادهای مدنی در ایران و مبارزات آن‌ها پشتیبانی کرده و خبرهای مربوط به این مبارزات را منعکس می‌کنند، به نظر می‌آید که در برخورد با نهادهای مدنی در خارج از کشور برخوردی منفعل دارند.

بحث و گفتگو با حسین اکبری، سندیکالیست و فعال کارگری در ایران در تالار تلگرامی حمایت از زندانیان سیاسی و عقیدتی!

این گفتگو در تاریخ ۷ دی ۱۳۹۷ برابر با ۲۸ دسامبر ۲۰۱۸ انجام شده است.

پس بیایید ادامه دهیم، بیایید هر کار ممکن را برای دادن امید تازه به چپ،برای ساختن اتحادی وسیع‌تر انجام دهیم،چون تنها راهی است که می‌توانیم از بحران امروز عبور کنیم،هیچ نیروی منفردی در چپ نمی‌تواند به‌تنهایی به این هدف برسد.

بهنام ابراهیم زاده فعال کارگری پس از گذراندن ۸ سال زندان، مجددا بصورت فعال در فعالیت های مدنی، صنفی و حقوق بشری شرکت داشت. او همواره در کنار خانواده زندانیان دربند بود. در زلزله کرمانشاه مدتها به آسیب دیدگان زلزله سرپل امدادرسانی کرد تا اینکه توسط اطلاعات کرمانشاه بازداشت و زندانی شد. پس از آزادی مجددا به فعالیت خود ادامه داد. بی خبری از محل بازداشت بهنام ابراهیم زاده نگران کننده است

پیداست کە سطح مبارزات و آگاهی و هوشیاری کارگران در مقطع کنونی چنین سئواستفادە هایی را دشوار می کند. با این حال کارگران و بخصوص آنهایی کە بە راستی معرف و نمایندە واقعی مطالبات کارگران هستند بایست هوشیار باشند تا بە این دام مهلک نیفتند.

بی‌تردید اعتراضات گسترده‌تری نیز درراه است. چراکه اکنون زحمتکشان به‌خوبی دریافته‌اند که بی‌عدالتی، غارت و چپاول دست رنج آنان تنها به نیشکر هفت‌تپه، فولاد اهواز و هپکو اراک محدود نمی‌شود و تمامی مزدبگیران جامعه را در بر می‌گیرد . پس اعتراض به ستم و استبداد باید به کارزاری سراسری تبدیل شود. همان‌گونه که دانشجویان شجاع دانشگاه تهران نیز فریاد " از هفت‌تپه تا تهران - فردا تمام ایران" سر دادند.

گفته می‌شود که در ایران رهبران اصلی جنبش ۶۸ چهره‌های آشنایی نبودند. مسلماً کسانی چون گی دبور، انری لوفور ، هربرت مارکوزه و متفکرین مشابه در ایران شناخته‌شده نبودند. اما حتی میزان محبوبیت این افراد هم در کشورهای مختلف اروپا نیز بسیار متفاوت بود.

خواست ما لغو این احکام ظالمانە، آزادی بی‌قیدوشرط آقای حبیبی و سایر رهبران کانون‌های صنفی معلمان، بە رسمیت شناختن و رعایت بی‌چون‌وچرای حقوق سندیکایی معلمان و منع دخالت نیروهای امنیتی و دادگاە ها در امور فعالیت‌های سندیکایی است.